«Я. Праўдзівы аповяд пра твой і мой радавод» У.Ліпскі

Ведаеце, часам мяне пытаюць, чаму я раблю радавод. Думаю, кожны рабіў у школе заданне намаляваць сямейнае дрэва, дзе трэба было пазанчыць бацькоў і дзядоў. Памятаю, я набыла ў бліжэйшай кнігарні аркуш памерам А3, на якім была схема сямейнага дрэва (недзе яна ў мяне яшчэ нават захавалася). Менавіта тое дрэва і было маёй першай спробай сістэматызаваць уласны радавод. Вось толькі тое дрэва мела больш кружкоў для запаўнення чым у мяне мелася інфармацыі. Як мала я тады ведала пра сваіх продкаў…

Прыкладна ў той жа час я пазнаёмілася з кнігай Уладзіміра Ліпскага «Я. Праўдзівы аповяд пра твой і мой радавод». Гэтая кніга мяне ўразіла і натхніла, менавіта тады я падумала, што было б крута сабраць хаця б нешта падобнае да таго, што зрабіў спадар Уладзімір. Гэтая кніга напісана вельмі дасціпна і я ўпэўнена, што шмат школьнікаў, як і я, загарэліся ідэяй даследвання свайго радаводу, прачытаўшы яе. Дарэчы некалькі месяцаў таму мне пашанцавала сустрэцца са спадаром Ліпскім на публічным мерапрыемстве і я шчыра яму падзякавала за натхненне.

Што да першых крокаў у маляванні схемы радаводу, то праўду казалі ў школе, апытвайце сваякоў, у першую чаргу сваіх бабуляў і дзядуляў. Яны ведаюць тое, што ніводны архіў не здолее распавесці. Мне пашанцавала праводзіць час толькі з адной бабуляй. На вялікі жаль мая другая бабуля і мае дзяды памерлі да таго, як я магла ў іх усё распытаць. У размовах з бабуляй я занатоўвала імёны, даты і вёскі, дарэчы, гэта мне вельмі дапамагло пазней. Тым не менш, я шкадую, што не заўсёды разумела, якія пытанні задаваць і што ўсё трэба занатоўваць. Як вынік я занатавала так мала з таго, што ведала мая бабуля (для прыкладу, я дагэтуль дакладна не ведаю дзявочае прозвішча яе маці – маёй прабабулі). Таму тым, хто вырашыць даследаваць свою радавод, раю занатоўваць усё і як мага падрабязней – любая дэталь можа апынуцца вырашальнай у далейшых пошуках.

Для мяне радаводнае дрэва падобнае на вялікую мазаіку, якая рупліва збіраецца з маленькіх кавалкаў. Часам нейкіх частак не хапае і тады пачынаецца падбор патрэбнага кавалку. Менавіта тут дапамагаюць сваякі, сямейныя легенды і дэтэктыўныя здольнасці…

Так што на пытанне, чаму я раблю радавод, мой адказ – мяне гэта натхняе, мне гэта цікава і ніхто да мяне ў маёй сям’і гэтага не рабіў, а таму гэта яшчэ большая прывабная таямніца.

Мой сябар спытаў мяне аднойчы, як я зразумею, што праца скончана. Тады я пажартавала, што магчыма, калі скончацца дакументы ў архіве па маім дрэве. Але я бы хацела скончыць свой радавод тады, калі ён будзе працягвацца без майго ўдзелу, калі мае сваякі далучацца да гэтай справы і радавод пачне жыць у розных паралелях сваім жыццём.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *